1/32 Spitfire XIV (conv.) recommended for Laminar Flow Design (conv. Tamiya)

Supermarine Spitfire Mk.XIV był jednym z najlepszych samolotów myśliwskich RAF-u w końcowej fazie II wojny światowej. Napędzany potężnym silnikiem Rolls-Royce Griffon, osiągał większe prędkości i lepsze wznoszenie niż wcześniejsze wersje z silnikiem Merlin.niż wcześniejsze wersje napędzane silnikiem Merlin i był w stanie stawić czoła niemieckim maszynom, takim jak Focke-Wulf Fw 190D i Me 163 z napędem rakietowym. Oprócz produkcji seryjnej prowadzono również programy eksperymentalne mające na celu dalsze zwiększenie osiągów. Jednym z nich były badania nad owijaniem laminarnym, zasadą aerodynamiki zaprojektowaną w celu zmniejszenia oporu powietrza i zwiększenia prędkości maksymalnej samolotu. W ramach tych badań na niektórych Spitfire'ach testowano specjalne skrzydła o zmodyfikowanych profilach, aby zapewnić płynniejszy przepływ powietrza nad ich powierzchnią. Chociaż eksperymenty te nie weszły do produkcji seryjnej, stanowią one interesujący rozdział w historii rozwoju samolotów myśliwskich i pokazują, jak intensywnie pracowano nad ulepszeniem nawet sprawdzonych projektów.

Zestaw do konwersji Yahu Models w skali 1:32 pozwala modelarzom na konwersję standardowego Tamiya Mk.XIV Spitfire do tego eksperymentalnego wariantu z laminarnymi owijkami skrzydeł. Zestaw zawiera zmodyfikowane części skrzydeł i inne komponenty potrzebne do konwersji i wymaga podstawowego zestawu Tamiya Spitfire Mk.XIV (sprzedawanego oddzielnie). Skala 1:32 oferuje dużo miejsca na dopracowanie szczegółów i pozwala wyróżnić subtelne różnice w profilu skrzydeł w stosunku do wersji standardowej. Dla modelarzy zainteresowanych mniej znanymi wariantami słynnych samolotów lub tych, którzy interesują się historią lotnictwa.konwersja ta jest okazją do zbudowania unikalnego egzemplarza, którego nie ma w standardowym zestawie.

Malowanie może być oparte na schematach RAF z epoki - zazwyczaj ciemnozielone i szare na górnych powierzchniach.zielony na górnych powierzchniach, szary na dolnych, lub późniejsze schematy z ciemnoniebieskim i szarym. Maszyny eksperymentalne często nosiły minimalne oznaczenia lub specjalne kody identyfikacyjne jednostek badawczych. Warunki atmosferyczne powinny być dostosowane do środowiska operacyjnego - samoloty przeznaczone do testów zwykle nie były tak zużyte jak maszyny frontowe. maszyny frontowe, ale ślady eksploatacji (plamy spalin, otarcia wokół kokpitu, lekkie zabrudzenia) nadawałyby modelowi autentyczny wygląd. Zestaw nie zawiera farb ani kleju potrzebnych do montażu.